vrijdag 4 oktober 2013





Bagheera krijgt er een speelkameraadje bij..

Bagheera is inmiddels alweer 2,5  jaar alleen sinds Minousch er niet meer is. Aan liefde komen we niet te kort van deze schat, toch leek ons de tijd rijp om er een speelkameraadje voor hem bij te nemen. En zeg nu zelf, als je al die kittens op het internet bekijkt dan ben je snel verliefd, het liefst wil je ze allemaal. Oh, ze zijn ook allemaal zo leuk! 

Mijn voorkeur ging al langere tijd uit naar een rode kater
Als klein meisje van vier is mijn liefde voor rode katten al ontstaan. Tijdens het spelen met vriendinnetjes was er altijd een rode kat in mijn buurt, hij zag er een beetje verwaarloosd uit.  Ik sleepte hem keer op keer op mijn arm mee naar huis en vroeg dan aan mijn moeder of ik hem mocht houden. Mijn moeder legde uit dat hij waarschijnlijk al een huisje had en ik hem niet zomaar kon houden, ik mocht hem wel een beetje melk geven. De rode kater bleef maar achter mij aanlopen en kwam op een gegeven moment gewoon voor de deur staan alsof hij bij ons woonde. Via de overbuurvrouw kwam mijn moeder erachter waar de rode kater vandaan kwam. Hij werd inderdaad verwaarloosd, hij werd niet geaccepteerd door de honden die in dat huis aanwezig waren. De mensen waar hij van was vonden het  prima dat hij bij ons kwam wonen. Ik was stapel op hem, hij liep mee naar school, sliep bij mij en ging zelfs mee naar school voor een spreekbeurt. Op mijn twaalfde verjaardag kwam ik tussen de middag thuis van school en bleek dat iemand hem had vergiftigd, hij had een blauwe en tong en kroop al weg (een teken dat ze aanvoelen dat ze het niet gaan redden), wat was ik stuk van verdriet. Toen ik later die middag weer uit school kwam was hij er niet meer, wat heb ik die verjaardag als naar ervaren. We hadden thuis nog een poes,  drie maanden later wierp zij haar eerste nestje. Ik kan me nog goed herinneren hoe spannend ik het vond, de eerste kitten werd s' avonds laat geboren. In alle vroegte ben ik naar beneden geslopen, én wat ik daar aantrof....precies in het midden van de vier zwarte/witte poesjes lag een rood poesje, ik had mijn rode Pippie terug! Ik stond te dansen van blijdschap aan het bed van mijn ouders. Van deze rode kater hebben we nog lang mogen genieten, zelfs onze kinderen hebben hem nog gekend, het was een geweldige lief knuffelbeest.

Nu gaan we op herhaling met een Maine Coon.

Mag ik jullie voorstellen
Gino Rosso



Is het geen  snoepie?

Hierboven was Gino 10 weken,  dit was tevens ook de laatste keer dat we hem gezien en geknuffeld hebben. Hij zal inmiddels  alweer gegroeid zijn, op deze foto is hij al 1600 gram en hij zal rond de 2000 gram wegen als hij bij ons komt wonen. In totaal zijn zijn drie keer geweest om te  knuffelen, het liefst zou ik vaker zijn  gegaan alleen moeten we er wel 200 kilometer voor rijden, daar moet je toch steeds een dag voor uittrekken. Vanaf week 4 mochten we voor het eerst kennis maken met Gino, dit om stress van de moederpoes tegen te gaan. De optie die we vanaf dag 5 al op hem hadden is meteen over gezet in koop...smoorverliefd natuurlijk!! Gelukkig ontbreekt het ons niet aan foto's,  daar heeft de eigenaresse van de Cattery wel voor gezorgd, we hebben inmiddels een hele kitten-album vol. Erg fijn dat we op afstand zoveel mee hebben gekregen hoe hij zich per week (soms per dag) ontwikkelde, echt super! Volgende week word hij 13 weken en mag hij het nestje verlaten. Het lange wachten heeft ons geduld echt op de proef gesteld! Gelukkig kunnen we de dagen nu aftellen en mogen we hem bijna verwelkomen.

Gino 4 weken, de eerste kennismaking.



Mijn verassing  waar ik in een vorige post over schreef is hiermee bekend gemaakt




Fijn weekend allemaal!