vrijdag 21 oktober 2011

Reisverslag; Marokko


Hallo allemaal…ik heb het eigenlijk te weinig tijd gehad om mij met het bloggen bezig te houden. Waarom zal allemaal nog duidelijk worden. Deze post had ik al veel eerder willen plaatsen daarom doe ik dat alsnog.
In één van mijn reisverslagen had ik al vermeld dat je een paspoort nodig bent voor Marokko. Toen we in de informatiemap (die in vakantie appartement lag) aan het bladeren waren, ontdekten we dat je voor een dagtrip voldoende had aan een ID kaart! Deze kans lieten we niet aan onze neus voorbij gaan natuurlijk. Met een belletje vooraf werden onze plaatsen gereserveerd.
Spannend, best een vreemd gevoel om dit te mogen ervaren.
Twee dagen na de reservering was het dan zover. We reden naar Tarifa,  waar we via de douane aan boord van de Ferry konden stappen. Dat ging niet zomaar, er ging namelijk heel wat  papierwerk aan vooraf, de  wachtrij van de controle nam  anderhalf uur van onze tijd in beslag eer we aan boord mochten.
Aangekomen in Tanger werden we opgewacht door een gids,  van daaruit we werden in verschillende bussen vervoerd, Engels, Duits en Spaanstalig.
Niet te bevatten dat je met een overtocht van een uur in een totaal andere wereld terecht komt.





Nadat we per bus een rondleiding rondom de stad hadden gehad, stopte de bus op een grote parkeerplaats en mochten we op een kameel rijden, uiteraard tegen betaling;-). Natuurlijk zijn deze excursies helemaal afgesteld op toeristen en daar is dan ook geen ontkomen aan! De straatverkopers waren echt overal aanwezig! Deze meneer hierboven bracht het trouwens wel heel erg leuk, dat valt ook wel van zijn gezicht af te lezen.




                                 Rechts, onze gids

Dan zijn we aangekomen in een wijk van Tanger. Niet de luxe huizen, die we even daarvoor vanuit de bus hadden gezien, van Marokkanen die in Europa hun geld hebben verdiend. Deze wijk gaf een heel duidelijk beeld hoe mensen daar “in onze ogen” leven in pure armoede. Ik wist dan ook niet waar ik moest kijken, niet eerder was ik op deze manier onder de indruk geweest. Ik had nog veel betere en mooiere foto’s willen maken, maar  ik kon de gids helemaal niet bijbenen en heb terwijl ik liep  maar wat heen en weer geklikt om maar niet achter te raken.











Ook deze mannen wisten dat we kwamen en hier kregen we een demonstratie  te zien met een Cobra slang. Ik heb hem zelfs aangeraakt… echt!!  Ik dacht nu of nooit, haha.




De foto’s hieronder hoef ik verder weinig woorden aan toe te voegen, de mensen, hun kleding, het cultuur…Als fotograferen je hobby is, dan zijn dit wel de plekken!






Details van deuren, afgebladderd hout en muren, maar ook daarentegen ook weer hele sierlijke details.








Hieronder het restaurant waar we met elkaar van een typisch Marokkaans gerecht ( soep, couscous met kip, een spies met vlees en verse muntthee met zoete koek) hebben genoten incl. muzikale sfeer.


Nadat we onze buikjes rond hadden gegeten gingen we richting de bazaar. Hier gingen we typische Marokkaanse producten bekijken o.a  een tapijthandel een farmacie en wat souvenirwinkeltjes. Maar eerst werden we bestormd door de verkopers, met foto’s van onze kamelen rit! One for one euro..two for two euro’s haha, wij vonden deze wel sterk en hebben ze dan ook netjes afgenomen;-) Toen we de tapijthandel verlieten, stonden er wel twintig verkopers in het nauwe steegje die ons  letterlijk en figuurlijk opgedrongen met hun spullen. Eerst hadden we er nog niet zo’n erg in, maar na het bezoekje aan de farmacie stonden dezelfde verkopers, misschien nog wel meer, ons wederom weer op te wachten. 







 Op het plein waar onze gids ons voor 10 minuten liet wachten, omdat een andere groep de winkel ging bezoeken:’waarschijnlijk alle winkels’, want we hebben circa een uur staan wachten met opdringerige verkopers, die echt van geen ophouden wisten. Toen de politie in beeld kwam waren ze ineens allemaal weg, maar dat was van korte duur. Zo jammerlijk, want het wachten kreeg daardoor een vervelend karakter. Ik zag mijzelf de kans om me op een muurtje te settelen en heb door de drukte heen wat beelden vast kunnen leggen. Ik werd zelfs aangesproken of ik van de FBI was… gezien mijn grote cameralens, haha.










Moe, verhit en vol indrukken hebben we afgesloten bij dit hotel/restaurant en tevens nog wat foto’s mochten maken. Voor ons was het een grote verademing, uit de stank en drukte… en eindelijk een schoon toilet!









We zetten weer koers richting Spanje... 
 Dagen raakten we niet uitgepraat over alles wat we hebben gezien en meegemaakt.
 We hadden ondanks de opdringerige verkopers deze kans echt niet willen laten liggen!

En dan mogen we te maken hebben met een crisis, maar mensen wat hebben we het eigenlijk goed!
Fijn om dat zo af en toe eens te beseffen.



Ik ga vanavond met de beentjes gestrekt, genieten van alles om mij heen.

Fijn weekend!!
xxx