woensdag 25 mei 2011

Reddingsactie van een egel



Op de dag dat de wereld zou vergaan 21 mei...rond 11 uur;-) Zo'n onzin!  Werd dit lieve egeltje uit een zeer benauwde situatie gered.

Ik liep richting de rozenboompjes naast de vijver en stond mij te verbazen hoeveel knop er dit jaar weer in zit.
Achter mij had ik een plonsachtig geluid gehoord. Nu  kijk ik daar niet echt meer van op want de vissen of kikkers doen dit regelmatig. Maar wat ik niet thuis kon brengen was een snuivend geluid, iets wat een kikker in ieder geval niet doet! Ik keek om en zag iets zwemmen,  het was ook iets  beduidend groter was als een kikker..Al vrij snel kreeg ik in de gaten dat het een egeltje moest zijn. In het paasweekend, waren er namelijk twee verdronken in onze vijver. Manlief merkte het die keer op maar kon van het van ver af ook niet zo goed thuis brengen en dacht dat er twee bloeiende bollen boven kwamen (waterplanten) ...ja-ja, het is een echte tuinman;-) Sinds een paar dagen lag er wederom egel poep in de tuin en vreemd genoeg is ook dit egeltje te water geraakt, het zwoegde voor zijn leven om zijn koppie maar boven water te houden. Onze oudste heeft het egeltje met een visnet uit de vijver gevist, deze was een stuk kleiner als de vorige twee, misschien wel een jong ervan.


Mijn zoon z'n vriendin stelde voor melk te geven. Iets wat haar was bijgebleven uit de verhalen van Jip en Janneke... Het beestje deinsde achteruit deze had al een watertrauma opgelopen even geen vloeistof voor hem, achteraf mag een egel helemaal geen melk! Ik herinnerde mij dat wij vroeger thuis een emaille etensbak met  daarin de brokken voor onze kat hadden staan. Mijn moeder werd wel eens wakker van het geschuif  op de bestrating. Er bleek  dan s'nacht een egel in te zitten die van de brokken smulde. Zodoende hebben we wat brokjes neergelegd voor het geval hij daar behoefte aan had. En natuurlijk moesten we ook erg  lachen om  al deze herinneringen en we het beestje zo goed mogelijk wilden helpen.
Hij bleef maar stilletje op één en dezelfde plek zitten, we vroegen ons af of hij het uiteindelijk wel zou gaan redden en hoopten dat hij niet teveel water in zijn longen had gekregen.


Onze grote vriend kreeg dit alles ook in het versier en moest dit natuurlijk allemaal even van dichtbij aanschouwen. Ik bleef maar even in de buurt want ik wist natuurlijk niet hoe hij zou reageren.

Heel voorzichtig werd er gesnuffeld...


En kaapte de brokjes voor egel zijn neus weg...iets wat voor mij (met de camera al in de aanslag) een bijzonder beeld opleverde.




Inmiddels was er ruim een uur verstreken tot het egeltje eindelijk zijn eigen weg weer ging.
Uiteraard moest Baghera de deze stekelige bol die ook nog  kon bewegen even nakijken, dat tref je niet iedere dag.


 En zo werd het een hele speciale 2e verjaardag voor Baghera. 



Fijne dag allemaal!
x-x-x

dinsdag 10 mei 2011

Als een fleurige bloem





Fleurige bloemen sieren jou in de lente,
in verschillende geuren en kleuren

Hier en daar verschijnt een tulp,
een klaproos kruipt uit zijn schulp

Hoor de bijtjes eens zoemen,
jij bent één met de seizoenen

Vergezeld door zingende vogelpaartjes,
houden wij jou voor altijd in memoires.










Bedankt voor jullie lieve woorden! Ze voelden als een warme deken.
Ik las verhalen van poezen die 23 en 25 jaar zijn geworden, dat is enorm oud voor een kat,
Zo oud zal Baghera ook niet worden..raskatten worden gemiddeld 10 tot 12 jaar, op een uitzondering na.
Maar hoe oud ze ook worden je raakt aan ze gehecht. En natuurlijk, ik mis ZIJN ( want het was een mannetje..bleek tijdens de sterilisatie, vandaar z'n meisjesnaam;-)) rituelen.  Maar het is ook goed zo, met een gevoel... we hebben hem goed en liefdevol tot zijn einde gebracht.




Hebben jullie ook zo genoten van het prachtige weer?!
 Een zomerse lente...uniek gewoon!
Het voelt alsof je in het buitenland bent! Buiten eten, wijntje erbij... heerlijk!
Dit pakken ze ons niet meer af!




Fijne week verder!






zondag 8 mei 2011


 Een jaar geleden werd je ziek, je leed aan nierfalen.
De laatste weken vonden we jou even vitaler, maar o lieverd, zo mager.
Vorige week kreeg je vliezen voor je ogen 
en wij wisten,  jij zou het nu niet meer zou gaan halen.
Zondagmorgen verliet je het huis en kwam pas de volgende dag 's middags thuis.
Het rondje, wat je gewend was te  maken ..lukte je niet meer. 
Je was zo moe en op, dat je zomaar ergens ging liggen rusten.
Je kon vanaf  maandag niet meer eten en drinken van misselijkheid.
Je waste je niet meer, je  liet ons voelen dat je het leven wilde verlaten
Bang om jou nooit meer terug te zien en  je zomaar ergens  in onwetendheid te laten sterven.
Heeft ons doen besluiten, jou in eeuwige rust te laten slapen, 
zodat wij jou een mooi plaatsje in onze tuin konden geven.
Je bent  rustig en liefdevol in mijn armen gestorven en dat geeft een goed gevoel.
Met een dikke knuffel van je baasje, die uitgerekend in het buitenland zat,
heb ik jou op een zacht kleedje in een rood houten kistje gelegd.
Rood...de kleur van liefde, het kistje "een stukje nostalgie" van de kinderen,
   heb jij  nu een mooi plekje, heel dicht bij ons gekregen.

Jij was als een kindje van ons.
De liefde die wij van jou hebben mogen ontvangen, zullen wij nooit vergeten

Rust zacht, lief Noesje.




      Eenzaam en alleen, blijf ik nu  achter, zonder jou...
zoekende naar jou, waar ben je nou?
Dag, maatje

† Minousch 28-05-2000_ 03-05-2011