dinsdag 19 januari 2010

De voorjaarsbloeiers weer in huis








Het gevoel van voorjaar in je huis toveren tijdens de kou..Toch het sfeertje winter met een knipoog naar het voorjaar.We kunnen eindelijk weer eens spreken, van een echte winter! Een ijstaart kon natuurlijk tijdens deze "High tea" shoot niet missen. Met
overgebleven schuimpjes van de kerst die mooi hun dienst konden
 doen als slagroomtoefjes.
zie foto verder naar onderen)











Winterse plaatjes tijdens een sneeuwwandeling







Koud maar zo voldaan..wat een prachtige wereld!




Ondanks het ijzig koud was zijn we er toch lekker op uit getrokken.
Wat een wereld, echt prachtig! Dik gekleed, met de camera in de aanslag, zijn we heerlijk gaan wandelen en genieten. 

In een wollen deken van sneeuw waar nog helemaal
niemand in had gelopen, werden onze voetafdrukken ingeperst. Op onze weg terug zagen we zelfs nog twee herten. Het overviel me zo, dat ik ze helaas niet heb kunnen vastleggen.
Het aanschouwen hoe ze nauwlettend het pad over staken was een prachtig gezicht!
Zoiets zie je natuurlijk niet alle dagen en dan moet je er ook maar optimaal van genieten.


De schaapjes waren we al eens eerder tegen gekomen, toen we ook even op uit waren. Ze staan ergens op binnendoor weggetje in de buurt. Zo ontdek je soms de prachtigste plekjes en sta je versteld  wat je in je eigen omgeving allemaal nog kunt ontdekken. Iets wat we met regelmaat even doen en je tevens geweldig beeldmateriaal op kan brengen.




***

Koning winter deed stiekem zijn intrede
Hij verraste ons met zijn vele sneeuwvlokjes
Onze wereld zag ineens wit
Het kon niet op, al hield het met kerst even op
Na zijn kerstmaal bleek het echter geen stop
Hij liet zich met alle trots weer zien
Vragen en weervoorspellingen hielden zich bezig
Komt er nog een elfstedentocht misschien?
Echter de sneeuw bezorgde ons vele problemen
Hij zal ons deze tocht der tochten niet gaan geven
Sneeuwpret, herinneringen aan vroeger
Een stukje nostalgie zou worden herbeleefd
Zodat dit later ook weer bij onze kinderen leeft

***






Mijn twee poezenkindjes


Baghera boven, Minousch onder
 Deze twee schatten mogen natuurlijk niet ontbreken aan dit nieuw begin.


Ze zijn zo lief en gezellig...



'Minousch', een "Noorse boskat", hebben we gekregen in juli 2000. In juli 2009  kregen we 'Baghera', een  "Maine coon" . De kleine is een heel ondeugend, maar zo'n vertederend, vrolijk katje; die overigens niet echt klein zal blijven. De Maine coon is namelijk de grootste in zijn soort van alle rassen huiskatten.
Voor velen beter bekend, als de gesignaleerde panter op de Veluwe.

Minousch heeft even tijd nodig gehad om te schakelen. Het valt ook niet mee, als je als verwend "enig kind",  na negen jaar, zomaar een ondeugend broertje krijgt. Minousch houd van rust, Baghera daar in tegen mag graag stoeien met Minousch , dat is toch even wat anders als hij gewend was.
Sinds ze s'nachts ook samen zijn, is hun band versterkt en geeft Minousch zelfs tekenen dat hij wel met Baghera wil spelen. Wah, meneer komt zowaar nog in zijn tweede jeugd terecht!. Het heeft even geduurd maar de acceptatie is er nu eindelijk helemaal…betrapte ik hem dat hij Baghera wast..

Nu zullen jullie denken; Minousch, een mannetje? Maar dat was een inschattingsfout van de dierenarts. Toen we op het punt kwamen om Minousch te laten steriliseren bleek hij helemaal geen "zij" te zijn! Het erge was dat ze daar achter kwamen tijdens de operatie en hem vervolgens ook nog gecastreerd hebben. De arme schat is daardoor een paar dagen goed onder zeil geweest.


Ze zijn als kindjes voor ons.

Een kort verhaaltje over mijzelf.

Zoals jullie hebben kunnen lezen, zijn fotografie en dichten mijn passie.
Fotografie heeft mij altijd al geboeid en doe dat ook met regelmaat.
Later kwamen daar de gedichten aan te pas. In emotie verwoorde ik gevoelens in dichtvorm.
Soms voegde ik ze in een foto, zodat de boodschap heel persoonlijk werd.
Ik merkte dat ik me hier helemaal in kan uitleven en het geweldig vond om te doen.

Buiten fotografie en het schrijven van gedichten ben ik ook heel graag bezig met mijn interieur en tuin. Ik mag dan ook heel graag  kleine snuister winkeltjes bezoeken…ik kan me dan “als een kind in een snoepwinkel” voelen!

Zodra de zon of temperatuur het ook maar  iets toe laat, vind ik het heerlijk om in de tuin te zijn. In het vroege voorjaar kan ik mij in februari/maart soms al verschuilen in een beschut hoekje. Wat kan een mens dat beetje warmte en licht dan al goed doen, zeg?!.  Landelijk wonen en Tuinen liggen dan ook rijkelijk gevuld in mijn kast om weer nieuwe inspiraties op te doen...bijvoorbeeld in dat 'verscholen hoekje'.


Verder vind ik het heerlijk om in het weekend de tijd met mijn gezin door te brengen.
Traditiegetrouw word iedere zondagochtend de oven aangezet en al gauw verspreid de heerlijke geur van warme broodjes en koffie zich dan door de woonkeuken. Uitgebreid word de tafel gedekt en met onze favoriete muziek op de achtergrond, kunnen we daar vaak wel een uren doorbrengen. Onze kinderen weten niet anders, deze traditie is ze 'als het ware' met de paplepel ingegeven.



  We houden van knus en gezellig samen zijn
Meer heb je niet nodig om je gelukkig te voelen
Dan pas ben je echt rijk!



     The base is the beginning









Een begin van iets nieuws..



Lang heb ik nagedacht, 'zal ik een blog openen?!'
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en hoop dat ik op deze manier,
hier 'iets van mijzelf'  in kwijt te kunnen.
Vaak word er van mijn foto's en gedichten gezegd...'Joh, daar moet je eens wat mee gaan doen!'
Maar dacht vaak, 'ach, wie zit daar nu op te wachten en wat zou ik er trouwens mee moeten doen?'
Het begon pas allemaal echt, toen ik dat vreselijke 'K' woord  te horen kreeg. .Het woord wat tevens je hele leven op z'n kop zet,  maar hier op blog niet verder op in wil gaan.
In de tijd van verwerking van mijn ziekte, de lange weg om mijn leven weer in evenwicht te krijgen, is fotografie en dichten, steeds een belangrijkere rol gaan spelen. Deze hobby is in de loop der jaren niet alleen maar verder gegroeid, maar ook zeer zeker een goede therapie voor mijzelf geworden.

Dit is mijn passie...
Ik zal nog veel moeten leren hoe dit bloggen allemaal precies werkt.
Maar 'aldoende leert men', is toch het gezegde?!